15 Kwiecień 2011
Metody rozliczania różnic kursowych
Autor: admin. Kategorie: KPKW .
Według polskiego prawa bilansowego księgi rachunkowe i sprawozdania finansowe prowadzi się jedynie w języku polskim i walucie polskiej. Dlatego też aktywa pieniężne wyrażone w walutach obcych muszą podlegać przeliczeniu na walutę krajową.
Do tych aktywów należą między innymi: waluty obce i dewizy (w kasie i na rachunkach bankowych), aktywa finansowe wycenione w walutach obcych oraz należności i zobowiązania, których płatność ma być dokonana w walucie obcej. Wycena pozycji wyrażonych w walutach obcych może być prowadzona bieżąco lub okresowo.
Przykładem wyceny bieżącej, czyli na dzień przeprowadzenia operacji, jest sprzedaż lub kupno walut. W takim przypadku do wyceny bierze się pod uwagę kurs faktycznie zastosowany w dniu przeprowadzenia operacji i wynikający z jej charakteru. Z kolei wycenie okresowej (nie rzadziej niż na dzień bilansowy) podlegają składniki aktywów i pasywów. Do wyceny bierze się pod uwagę średni kurs obowiązujący na dzień wyceny, ogłoszony dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski.
Wycena pozycji wyrażonych w walutach obcych powoduje powstanie różnic kursowych, które mogą być rozliczane wynikowo (w rachunku zysków i strat) lub w bilansie. Przykładowo, w przypadku finansowania zakupu środków trwałych do momentu oddania do użytkowania tych aktywów różnice kursowe wchodzą do ceny nabycia lub kosztu wytworzenia i jest to rozliczenie bilansowe. Z rozliczeniem wynikowym mamy zaś do czynienia przy okresowej wycenie aktywów i zobowiązań z wyłączeniem długoterminowych inwestycji wycenianych w cenach rynkowych. Każda jednostka może wybrać jedną z trzech metod wyceny rozchodu w walutach obcych: według cen przeciętnych (nazywana w skrócie metodą AVCO), metodą FIFO (first in – first out) lub metodą LIFO (last in – first out).